ΠΡΟΣΦΕΡΕ ΚΙ ΕΣΥ…

Κάνε κι εσύ κάτι για τον τόπο σου, για τη χώρα σου, για τους άλλους. Υπάρχουν άπειρα πράγματα να ασχοληθεί κανείς για να προσφέρει.

Βρέθηκα σήμερα σε μια παρουσίαση που είχε σαν θέμα απλούς, καθημερινούς ανθρώπους, που εδώ και λίγο καιρό έχουν αναλάβει κάποιες πρωτοβουλίες. Αφορούν διάφορα θέματα, κατά κύριο λόγο τον εθελοντισμό.

Μέσα από μια σειρά μαθημάτων αυτοβελτίωσης και ενδυνάμωσης, αυτοί οι άνθρωποι έχουν αρχίσει ήδη να λειτουργούν με γνώμονα ένα δικό τους όνειρο που κάνουν προσπάθεια να πραγματοποιήσουν και στόχο έχει το κοινό καλό. Άλλος ασχολείται με παιδιά, άλλος με το περιβάλλον, άλλος με τα ζώα.

Όπως και να έχει, υπάρχει πολύς κόσμος που ενδιαφέρεται να προσφέρει το οτιδήποτε.

Έχω βρεθεί και σε άλλη παρουσίαση για θέματα εθελοντισμού και η προσέλευση ήταν μεγάλη. Άτομα κάθε ηλικίας. Και όχι μόνο από την Αθήνα, αλλά και από άλλες πόλεις της Ελλάδας.

Αυτό που περιέγραψαν σήμερα οι άνθρωποι αυτοί, είναι το συναίσθημα που νιώθουν όταν βλέπουν τον στόχο τους να πραγματοποιείται, καθώς και τη δύναμη που παίρνουν όταν βοηθούν τους άλλους.

Η αλήθεια είναι, πως όταν προσφέρεις την αγάπη σου με διάφορους τρόπους, αισθάνεσαι υπέροχα! Ποιος δεν θέλει να έχει την αίσθηση της πληρότητας στη ζωή του; Φαίνεται πως ο εθελοντισμός και η προσφορά γενικότερα το πετυχαίνουν αυτό.

Υπάρχουν πολλοί φορείς που σου δίνουν τη δυνατότητα να συμβάλεις με τις δυνάμεις σου στο έργο τους. Αλλά υπάρχει και κάτι ακόμα πιο ελκυστικό: να δημιουργήσεις εσύ κάτι ανάλογο, με τη βοήθεια και άλλων ανθρώπων  που μπορούν να συνεισφέρουν με διάφορα μέσα.

Είναι μια πρόκληση, δε νομίζετε; Για να δούμε: τι είναι αυτό που λείπει από την περιοχή που ζείτε; Ή, τι είναι αυτό που σας λένε οι άνθρωποι γύρω σας ότι θα ήθελαν να έχουν στην πόλη τους;

Σίγουρα κάτι θα απουσιάζει, το οποίο, όταν γίνει πραγματικότητα, θα δώσει χαρά σε πολλούς. Παραδείγματος χάριν, διαφόρων ειδών μαθήματα (χορός, εικαστικά, θέατρο, ξένες γλώσσες). Ή διάφορες αθλητικές δραστηριότητες. Επίσης, δράσεις για μια όμορφη πόλη, όπως καθαρισμός και καλλωπισμός δημόσιων χώρων από τους ίδιους τους δημότες.

Συγκεντρώσεις σε διάφορους χώρους για ομιλίες και συζητήσεις πάσης φύσεως θεμάτων.

Φιλανθρωπικές εκδηλώσεις και παροχή οποιασδήποτε βοήθειας σε συμπολίτες μας που έχουν ανάγκη. Από υλικά αγαθά μέχρι συντροφιά και ψυχολογική υποστήριξη.

Επίσης, ένα πολύ ενδιαφέρον κομμάτι, είναι η ενασχόληση με τα παιδιά. Όσοι είστε γονείς, γνωρίζετε την έννοια της δημιουργικής απασχόλησής τους.

Βλέπουμε λοιπόν, ότι υπάρχουν άπειρα πράγματα να ασχοληθεί κανείς. Ίσως μερικοί άνθρωποι να έχουν πρωτοπόρες ιδέες προσφοράς και να μην έχουν ακόμα ακουστεί. Προτείνω να ανοίξουμε όλοι το μυαλό μας, να ακούσουμε τι μας προστάζει η καρδιά μας και να αποφασίσουμε να χτίσουμε μαζί τα θεμέλια ενός καλύτερου κόσμου.

Ακόμα και μία ώρα από την εβδομάδα μας είναι καθοριστική για την επίτευξη αυτού του στόχου.

Ας αφήσουμε λοιπόν τους καναπέδες μας και ας βγούμε εκεί έξω να προσφέρουμε χαρά και δημιουργία!

ΕΣΥ ΠΩΣ ΤΑ ΠΑΣ ΜΕ ΤΟ ΤΑΙΡΙ ΣΟΥ;

Είστε καλά με τον άνθρωπό σου; Τα βρίσκετε; Πως είναι η καθημερινότητά σας; Τι θα ήθελες να αλλάξει πάνω του ή στη συμπεριφορά του;

Το τελευταίο ερώτημα μας απασχολεί λίγο πολύ όλους. Θα θέλαμε ο σύντροφός μας να είναι ιδανικός για τα γούστα μας. Όμως, ποιος είναι τέλειος από εμάς; Κανείς!

Γιατί λοιπόν η διαφορετικότητά μας να γίνεται εμπόδιο σε μια ευτυχισμένη κοινή ζωή;

Πως θα μπορούσαμε να λειτουργήσουμε έτσι ώστε και οι δύο πλευρές να είναι ευχαριστημένες;

Νομίζω ότι η καλύτερη λύση είναι να αποδεχτούμε τις ιδιότητες του ανθρώπου που επιλέξαμε να είμαστε μαζί, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι θα τις αφομοιώσουμε. Εμείς είμαστε διαφορετικοί και πρέπει να κρατήσουμε τα δικά μας στοιχεία, όπου ο σύντροφός μας με τη σειρά του θα αποδεχθεί.

Σίγουρα θα υπάρχουν πράγματα που θα μας φέρνουν πιο κοντά, όπως τρόποι διασκέδασης ή χόμπι, που θα μπορούμε από κοινού να μοιραστούμε. Από εκεί και πέρα καλό θα είναι ο καθένας να έχει τη δυνατότητα να κάνει πράγματα μόνος του, χωρίς να αντιμετωπίζει την αρνητική διάθεση ή κριτική από τον άνθρωπό του. Με λίγα λόγια, θα πρέπει να έχουμε ό καθένας τον προσωπικό του χώρο και χρόνο.

Αυτή η κατάσταση ευνοεί σε μεγάλο βαθμό τα ζευγάρια, καθώς τους δίνει την αίσθηση της προσωπικής ελευθερίας μέσα στη σχέση.

Έτσι, η κοινή ζωή, θα είναι μια όμορφη καθημερινότητα με στιγμές, όπου και οι δύο πλευρές θα νιώθουν άνεση και ευτυχία.

Βέβαια, μην ξεχνάμε ότι υπάρχουν και οι περιπτώσεις που πρέπει ό ένας να ακολουθήσει τον άλλον σε μια κοινωνική υποχρέωση, π.χ. οικογενειακή συγκέντρωση. Εκεί μπορεί να δημιουργηθεί κάποια μικρή ένταση ενδεχομένως, όμως πάντα μπορεί να βρεθεί λύση με τη συζήτηση.

Είναι στη διάθεση του καθενός αν θα συνοδεύσει το ταίρι του σε τέτοιες περιπτώσεις, ή αν θα κάνει κάτι τελείως διαφορετικό.

Όπως και να έχει, δεν θα πρέπει μια τέτοια περίπτωση να γίνεται η αιτία για εντάσεις και τσακωμούς.

Θυμάμαι παλιά, τους γονείς μας, πήγαιναν παντού μαζί. Είτε οι δυο τους, είτε με τα παιδιά τους.

Τώρα πλέον έχουν αλλάξει τα δεδομένα, οι άνθρωποι αναζητούν μέσα από τις προσωπικές τους συνήθειες ή τις δραστηριότητές τους να έρθουν πιο κοντά στον εαυτό τους, στις εσωτερικές τους ανάγκες. Κι αυτό δεν είναι σε καμία περίπτωση κατακριτέο.

Δημιουργεί την αίσθηση της ελευθερίας, όπως αναφέραμε πιο πάνω, αλλά και της ασφάλειας, καθώς βλέποντας ότι μπορούμε να κάνουμε πράγματα για εμάς ενώ είμαστε σε μια σχέση, αισθανόμαστε ότι μας καταλαβαίνει ο σύντροφός μας. Άλλωστε, αυτό δεν θέλουμε όλοι από τους άλλους; Να κατανοούν τις επιθυμίες και τις ανάγκες μας;

Εύχομαι λοιπόν, για όλους μας, σχέσεις ισότιμες και ολοκληρωμένες. Και μην ξεχνάτε: μια επιτυχημένη σχέση έχει δύο ευτυχισμένες ψυχές. Ας προσπαθούμε συνέχεια για την επίτευξη αυτού του στόχου!

Ο ΠΟΛΥΤΙΜΟΣ ΕΑΥΤΟΣ ΣΟΥ

Ακούγεται λίγο εγωιστικό, έτσι δεν είναι; Πόσο πολύτιμος είναι πια αυτός ο εαυτός σου;

Πόσο; Περισσότερο απ’ ότι φαντάζεσαι! Είναι εκείνος που θα σε συντροφεύει για πάντα. Θες δεν θες, θα τον κουβαλάς μαζί σου. Γι’ αυτό φρόντισε να τον προσέχεις. Έχεις την ευθύνη του.

Καμιά φορά γίνεται ο χειρότερος εχθρός σου, προσπαθεί να σε κάμψει, να σε στεναχωρήσει. Σε πολεμάει ανελέητα, αλλά ξέρεις κάτι; Εσύ τον εγκατέλειψες πρώτος, γι’ αυτό τώρα σου φέρεται έτσι. Τον άφησες στο έλεός του, δεν έδινες δεκάρα για τις ανάγκες του. Κι εκείνος τώρα, σαν ένα μικρό παιδί που έχει πληγωθεί, ξεσπά. Άλλες φορές πιο ήπια και άλλες με χειρότερο τρόπο.

Από τι αποτελείται ο εαυτός μας; Είναι το σώμα, το μυαλό, η καρδιά και το πνεύμα μας. Είναι εμείς. Και δε νομίζω ότι χωράει αμφισβήτηση στο γεγονός ότι όσο περισσότερο είμαστε κοντά του, τόσο καλύτερος θα γίνεται μέρα με τη μέρα. Δεν λέω, υπάρχουν και οι στιγμές που θα απομακρυνθούμε από εκείνον, όμως πάντα πρέπει να γυρίζουμε και να διορθώνουμε τα λάθη που κάναμε και τον πληγώσαμε.

Διαβάζω πολλά άρθρα σχετικά με αυτό. Πως πρέπει να τον φροντίζουμε τόσο εσωτερικά όσο και εξωτερικά. Έχω προσπαθήσει κι εγώ με τη σειρά μου να του φερθώ καλύτερα και ξέρεις κάτι; Μου το ανταποδίδει με ένα τεράστιο αίσθημα ευτυχίας και πληρότητας! Είναι αξία ανεκτίμητη τελικά.

Από την άλλη, όσες φορές τον άφησα μόνο του να παλεύει, μου το ξεπλήρωσε με σκληρό τρόπο. Με άφησε με ένα μεγάλο κενό. Έχω αποφασίσει λοιπόν να κάνω το καλύτερο δυνατό ώστε να τον κάνω ευτυχισμένο. Οι τρόποι; Αμέτρητοι! Όρεξη να’ χεις!

Θέλεις παραδείγματα; Άκου λοιπόν: αν θέλεις να φροντίσεις το σώμα σου, βάλε στη ζωή σου την ισορροπημένη διατροφή και την άσκηση. Η ευεξία που θα νιώσεις θα είναι μοναδική!

Αν θέλεις να φροντίσεις το μυαλό σου, άλλαξε τρόπο σκέψης. Λένε ότι από το μυαλό μας περνούν περίπου 60.000 σκέψεις την ημέρα. Τεράστιο νούμερο. Φυσικά δεν τις ελέγχουμε όλες. Όμως εύκολα μπορούμε να συνειδητοποιήσουμε προς τα πού κλείνουν οι περισσότερες, αν είναι αρνητικές ή θετικές. Μια καταγραφή στο τέλος κάθε ημέρας μπορεί να σε βοηθήσει να δεις σε τι επίπεδο κυμαίνονται. Αν είναι ως επί το πλείστον θετικές, είσαι από τους τυχερούς. Αν είναι αρνητικές, προσπάθησε σιγά σιγά να τις κατευθύνεις σε άλλο επίπεδο. Το πώς θα γίνει αυτό, είναι ένα άλλο, μεγάλο κεφάλαιο, που ελπίζω κάποια στιγμή να αναλύσουμε μαζί.

Αν θες να φροντίσεις την καρδιά σου, αγάπησε. Πολύ και δυνατά. Αγάπησε ότι βρίσκεται γύρω σου. Ανθρώπους, ζώα, φύση. Η καρδιά τρέφεται από τα όμορφα συναισθήματα και περισσότερο από την αγάπη. Μην φοβάσαι να την αισθανθείς. Να είσαι σίγουρος ότι θα τη λάβεις πίσω. Έτσι η καρδιά σου θα μείνει νέα και ζωντανή κι εσύ θα έχεις κερδίσει μια ολοκληρωμένη ζωή.

Αν θες να φροντίσεις το πνεύμα σου, μάθε. Διάβασε, μπες σε άλλους κόσμους. Άνοιξε τις κεραίες σου και δες τι γίνεται πέρα από εσένα, πέρα από το περιβάλλον και τον τόπο που ζεις. Υπάρχει ένας απέραντος κόσμος εκεί έξω, ξεκίνα να τον ανακαλύπτεις!

Ελπίζω να σε έπεισα ότι ο εαυτός σου είναι πολύτιμος και ότι πρέπει να του δίνεις όσα χρειάζεται για να είναι ευτυχισμένος.

Και μην πτοείσαι αν δεν τα καταφέρνεις πάντα. Καμία μέρα δεν είναι ίδια με τις άλλες. Ακόμα όμως κι αν πέρασε ένα εικοσιτετράωρο που δεν τον αγάπησες αρκετά, πάντα υπάρχει και το αύριο. Κοιμήσου με αυτή τη σκέψη και την επόμενη ημέρα θα έχεις μια νέα ευκαιρία να τον αγαπήσεις από την αρχή!

ΜΕ ΠΕΙΡΑΖΕΙ

«Με ενοχλεί όταν οι άλλοι λειτουργούν διαφορετικά απ’ ότι εγώ, με αποτέλεσμα να μου δημιουργούν προβλήματα στην καθημερινότητα ή στη δουλειά.

Μου τη δίνει όταν θέλω να μιλήσω σοβαρά και ο άλλος με κοροϊδεύει. Το καταλαβαίνω ότι θέλει να κάνει πλάκα, αλλά αυτού του είδους το χιούμορ δεν μου αρέσει. Εξάλλου δεν είναι ώρα για αστεία. Μια σοβαρή κουβέντα θέλω να κάνω.

Με πειράζει όταν κάποιος ξεσπάει τα νεύρα του πάνω μου. Μα τι έφταιξα εγώ; Τι είμαι, ο σάκος του μποξ για τον καθένα που θέλει κάπου να ρίξει τις μπουνιές του;

Δεν μπορώ να καταλάβω γιατί όλοι οι άλλοι είναι τόσο διαφορετικοί από εμένα. Δεν συμπεριφέρονται όπως εγώ που σέβομαι τους συνανθρώπους μου και δεν θέλω να ενοχλώ κανέναν».

Μα καλέ μου, ποιος σου είπε ότι όλοι πρέπει να σκεφτόμαστε το ίδιο; Ποιος μπορεί να πει ότι πρέπει όλοι έχουν το ίδιο μοτίβο συμπεριφοράς; Ο κάθε άνθρωπος είναι τελείως διαφορετικός. Έχει διαφορετική προσέγγιση των πραγμάτων, διαφορετικό τρόπο σκέψης, διαφορετική συμπεριφορά και αντιδράσεις.

Αυτή είναι και η ομορφιά μας. Η γοητεία της διαφορετικότητας. Μήπως δεν είμαστε όλοι ίσοι; Πλάσματα του Θεού; Με τα καλά και τα κακά μας, με το δικό μας γούστο, το μοναδικό μας στυλ, τις όμορφες και άσχημες μέρες μας;

Είμαστε απόλυτα ίδιοι σε κάτι; Έχουμε την ίδια φωνή, το ίδιο σώμα, τα ίδια μαλλιά, την ίδια ψυχοσύνθεση; Όχι! Είμαστε μοναδικοί και αυτό ακριβώς είναι που συνθέτει την απόλυτη ομορφιά και αρμονία.

Μπορεί να έχουμε ορισμένες ομοιότητες, αλλά μέχρι εκεί. Όταν γεννήθηκε ο καθένας από εμάς, έσπασε το καλούπι. Δεν βγήκε ποτέ κάποιος άλλος ίδιος.

Αυτό σημαίνει ότι όσα κοινά σημεία έχουμε μεταξύ μας, άλλες τόσες είναι και οι διαφορές.

Και μπορεί να μην τα βρίσκουμε πάντα, είναι όμως απαραίτητο, για να συνυπάρχουμε αρμονικά, να σεβόμαστε ο ένας την προσωπικότητα, τις συνήθειες και τις συμπεριφορές του άλλου.

Αν περιμένουμε να βρούμε ανθρώπους ολόιδιους με μας, θα μείνουμε μόνοι μας στο τέλος.

Αυτό που θα πρέπει να γνωρίζουμε, είναι ότι πάντα υπάρχουν τρόποι να αλληλεπιδράσουμε και να συνεργαστούμε μεταξύ μας. Υπάρχουν πολλές δίοδοι επικοινωνίας. Φτάνει να το θέλουμε.

Αν δώσουμε την ευκαιρία στους άλλους να εκφράζονται με τον τρόπο τους, χωρίς να τους κρίνουμε ή να νευριάζουμε μαζί τους, θα ανακαλύψουμε πολύ περισσότερα πράγματα για εκείνους. Που μπορεί και να μας φέρουν κοντά και να δημιουργήσουμε ειλικρινείς ανθρώπινες σχέσεις.

Γι’ αυτό λοιπόν, μην σε πειράζει αν κάποιος δεν είναι όπως εσύ. Δέξου τον όπως είναι, θα σε δεχτεί κι εκείνος με τη σειρά του.

Ας χτίσουμε, ο καθένας από λίγο, έναν κόσμο με αρμονική συνύπαρξη για όλους μας!

ΕΙΣΑΙ ΔΥΝΑΤΟΣ!

Ακούω κατά καιρούς διάφορες ιστορίες ανθρώπων, που έχουν περάσει μια ζωή με δυσκολίες, προβλήματα και κινδύνους. Και αναρωτιέμαι: Πόσο δυνατοί είναι, παρόλο που από την παιδική τους ηλικία βασανίστηκαν πολύ, αντιμετώπισαν ανθρώπους που τους εκμεταλλεύτηκαν, τους κακοποίησαν, τους κορόιδεψαν!!!

Δεν άξιζε σε αυτούς τους ανθρώπους να ζήσουν κάτι τέτοιο. Ειδικά όταν το κακό ξεκίνησε από τα πρώτα χρόνια της ζωής τους! Ένα παιδί, μια τρυφερή ψυχή, δεν το βασανίζεις! Δεν το  πετάς σαν σκουπίδι! Το αγαπάς και το φροντίζεις σαν το λουλουδάκι που περιποιείσαι και ποτίζεις κάθε μέρα, περιμένοντας να μεγαλώσει!

Όταν αυτό το παιδί μεγαλώσει, υπάρχει κίνδυνος να βρει μπροστά του ανθρώπους που θα του φερθούν με παρόμοιο τρόπο. Δεν θα τον υπολογίζουν σαν άνθρωπο, θα είναι έρμαιό τους.

Όμως, κάποια στιγμή, έρχεται το πλήρωμα του χρόνου, και όλοι αυτοί οι αδικημένοι υψώνουν το ανάστημά τους απέναντι στους καταπιεστές τους και δείχνουν ποιοι πραγματικά είναι και τι μπορούν να καταφέρουν για τον εαυτό τους αυτή τη φορά.

Έχουν μάθει να κόβουν τους άλλους από χιλιόμετρα μακριά, ξέρουν πότε κάποιος δεν είναι ειλικρινής μαζί τους, δεν τους ξεγελά κανείς!

Ίσως έχουν και ανεπτυγμένη τη διαίσθησή τους, σε βαθμό που δεν καταλαβαίνουν οι υπόλοιποι γύρω τους. Αυτό τους βοηθά να αποφεύγουν πλέον όσα δεν τους είναι χρήσιμα σε αυτή τη ζωή.

Γιατί τώρα, είναι η σειρά τους να λάμψουν, να κερδίσουν το χαμένο χρόνο, να ζήσουν επιτέλους τη ζωή που τους αξίζει!

Εσύ λοιπόν που πέρασες τόσα πολλά, που οι άλλοι γύρω σου δεν σε σεβάστηκαν, σήκω τώρα και δείξε τους ποιος είσαι. Κάνε ότι χρειάζεται για να θωρακίσεις τον εαυτό σου και να γαληνέψεις την ψυχή σου. Αξίζεις τα καλύτερα και τώρα είναι η ώρα να τα απολαύσεις.

Μην το ξεχνάς, είσαι ΔΥΝΑΤΟΣ!!!

Η ΠΡΩΤΗ ΜΟΥ ΔΑΣΚΑΛΑ

Την είδα χτες, μετά από πολύ καιρό. Μου φαίνεται πάντα ίδια, όσα χρόνια κι αν περάσουν.

Είναι η πρώτη μου δασκάλα και την αγαπώ σαν δεύτερη μάνα μου.

Όταν πήγα Α΄δημοτικού, ήταν η πρώτη που αντίκρισα. Με υποδέχτηκε με ένα τεράστιο χαμόγελο. Στο σχολείο με πήγε η γιαγιά μου, γιατί η μητέρα μου δούλευε. Το τι κλάμα έριξα όταν είδα τη γιαγιά να φεύγει, δεν περιγράφεται! Θρήνος!!!

Η κυρία Στέλλα με πήρε από το χεράκι, με ηρέμησε και με πήγε στην τάξη. Αυτό ήταν! Από τότε την αγάπησα! Έδειξε κατανόηση και συμπόνια στο πρόβλημά μου και ήταν δίπλα μου!

Περιττό να σας πω ότι την ακολουθούσα παντού, μέχρι και την τουαλέτα! Ελπίζω να το έχει ξεχάσει αυτό τώρα πια, γιατί ντρέπομαι λίγο τώρα που το σκέφτομαι.

Έχω και μια φωτογραφία της τάξης, που είμαστε όλα τα παιδιά μαζί και φυσικά η αγαπημένη μου δασκάλα είναι εκεί, στα δεξιά. Με ένα όμορφο φόρεμα, με κόκκινα και μαύρα σχέδια, με μια φαρδιά δερμάτινη ζώνη γύρω από τη μέση της και μαύρες μπότες.

Νομίζω από τότε άρχισα να λατρεύω και τις μπότες. Καημό το είχα όταν ήμουν μικρή να αποκτήσω. Και απέκτησα πολλές τα χρόνια που ακολούθησαν.

Αυτή η γυναίκα ήταν σταθμός στη ζωή μου, όσο περίεργο κι αν ακούγεται. Η σκέψη της και μόνο μου δημιουργεί πολύ θετικά συναισθήματα.

Μια φορά, έπρεπε για κάποιο λόγο να την επισκεφθούμε με τη μητέρα μου. Πήγαμε σπίτι της και μου άρεσε τόσο πολύ! Καθίσαμε κάμποση ώρα και εγώ αισθανόμουν ότι ήμουν σε ένα οικείο περιβάλλον.

Όταν άλλαξα τάξη, με στεναχωρούσε που δεν θα την είχα δασκάλα. Την έβλεπα όμως πολύ συχνά στο σχολείο και ένιωθα ότι ήταν κοντά μου.

Τα χρόνια πέρασαν, μεγαλώσαμε και οι δύο, ώσπου κάποια στιγμή, ετοιμάζοντας τη λίστα των καλεσμένων για το γάμο μου, ανοίξαμε συζήτηση με τους δικούς μου για το ποιους από τους γνωστούς θα καλέσουμε. Η απάντησή μου ήταν: ¨Πρώτα την κυρία Στέλλα!!!¨.

Την ημέρα που της έδωσα το προσκλητήριο, πριν προλάβει να μου πει κάτι, της είπα ότι δεν υπήρχε περίπτωση να μην την καλέσω. ¨Σας αισθανόμουν πάντα σαν μητέρα¨, της είπα και τότε χαμογέλασε πλατιά. Είμαι σίγουρη ότι το έχει ακούσει από πολλούς μαθητές της, αλλά για μένα είχε μεγάλη σημασία να της το πω. Ήθελα να ξέρει πως αισθάνομαι.

Γενικά, πάντα αγαπούσα τις δασκάλες και τις καθηγήτριές μου. Είχα  σεβασμό απέναντί τους και σχεδόν σε όλες είχα ιδιαίτερη αδυναμία. Μάλιστα, για κάποια χρόνια είχα και επικοινωνία μαζί τους. Θεωρώ πολύ σημαντικό να τιμάς εκείνους που σε μαθαίνουν να βγαίνεις στη ζωή, ας είναι και μέσα σε μια σχολική τάξη. Τα εφόδια που σου δίνουν είναι πολλά. Γι’αυτό και οι δάσκαλοι κάνουν λειτούργημα και όχι απλά ένα επάγγελμα, κατά την άποψή μου.

Η κυρία Στέλλα λοιπόν, ήταν είναι και θα είναι η αγαπημένη μου δασκάλα. Και ξέρω πως πάντα θα χαίρεται όταν με βλέπει και όταν μαθαίνει ότι στη ζωή μου είναι όλα καλά.

Θέλω να μοιράζομαι μαζί της τη χαρά μου σε όσα χαρμόσυνα γεγονότα έρθουν στο μέλλον.

Κυρία Στέλλα, Σ’ ΑΓΑΠΩ!!!

ΟΙ ΣΧΕΣΕΙΣ ΤΩΝ ΑΝΘΡΩΠΩΝ ΣΗΜΕΡΑ

Ο τίτλος αυτός με ωθεί να γράψω πολλά, μιας και οι ανθρώπινες σχέσεις είναι ένα τεράστιο κεφάλαιο στη ζωή όλων μας.

Από την αρχή της ζωής μας, μέχρι το τέλος της, αλληλεπιδρούμε με τους άλλους. Στην αρχή είναι η οικογένειά μας, αργότερα οι συμμαθητές και οι δάσκαλοι/καθηγητές, ύστερα οι φίλοι μας, μετέπειτα οι συνάδελφοι και οι εργοδότες μας και άλλοι πολλοί που συναντάμε στη ζωή μας είτε για λίγο καιρό, είτε για περισσότερο.

Φυσικά, δεν μένουν όλοι οι άνθρωποι κοντά μας για πάντα. Με τον καιρό αλλάζουν πολλά στη ζωή και την καθημερινότητά μας και φυσικά ένα από αυτά είναι και οι άνθρωποι που μας περιβάλλουν.

Το θέμα είναι πως βιώνουμε τις διαπροσωπικές σχέσεις κατά τη διάρκειά τους, όπως επίσης και τι μας μένει αφού τελειώσουν κάποιες από αυτές.

Από προσωπική εμπειρία έχω να πω ότι δυστυχώς στη σημερινή εποχή οι άνθρωποι είναι πιο απόμακροι από ποτέ! Προτιμούν να μένουν στο σπίτι τους από το να βγουν έξω με καλή παρέα, έχουν αντικαταστήσει τη δια ζώσης επικοινωνία με τα μηνύματα ή τις βιντεοκλήσεις και το skype, δεν ανοίγονται στους άλλους για αυτά που τους απασχολούν.

Σαν κάτι να τους ενοχλεί ή να τους φοβίζει, πολλές φορές έχουν αλλόκοτη συμπεριφορά. Ενώ δείχνουν πρόσχαροι και δεκτικοί στην αλληλεπίδραση με τους άλλους, τελικά απομακρύνονται χωρίς ουσιαστικό λόγο. Όλοι  λίγο πολύ το έχουμε κάνει αυτό. Άρα είναι ένα θέμα που αφορά τους πάντες. Αν το σκεφτώ πιο βαθιά, μια αίσθηση τρόμου με κυριεύει. Γιατί και πως φτάσαμε σε αυτό το σημείο;

Θυμάμαι στα παιδικά μου χρόνια, οι γονείς μας ήταν κοντά με τους συγγενείς, είχαν φίλους που ο ένας έκανε επίσκεψη στον άλλον. Ένα Πάσχα στην παλιά μου γειτονιά, είχε πάρει κάθε οικογένεια ένα αρνί, έβαλαν τουλάχιστον δέκα σούβλες, ήμασταν όλοι μαζί και φάγαμε στο σπίτι ενός γείτονα. Το θυμάμαι χαρακτηριστικά και είναι από τις στιγμές εκείνες που δεν θα ξεχάσω ποτέ, γιατί ένιωθα πολύ όμορφα με αυτό που διαδραματιζόταν γύρω μου.

Τώρα ποια γειτονιά το κάνει αυτό; Ελπίζω να υπάρχουν κάπου ελάχιστες εξαιρέσεις.

Δυστυχώς, απ΄ότι βλέπω, δεν απασχολεί πολύ κόσμο αυτό το ζήτημα. Ο καθένας έχει τα προβλήματά του και δεν ενδιαφέρεται να κοιτάξει παραπέρα. Όμως, αυτό ακριβώς είναι το θέμα: η αδιαφορία για τους άλλους.

Να φταίει άραγε η υπάρχουσα οικονομική κρίση; Η κρίση αξιών; Η τεχνολογία; Η αλλαγή της ψυχοσύνθεσης των ανθρώπων; Ίσως όλα αυτά μαζί και άλλα που δεν έχουμε σκεφτεί.

Το ζητούμενο είναι να αλλάξει αυτή η κατάσταση, γιατί δεν κάνει καλό σε κανέναν. Γνωρίζω ανθρώπους που είναι εντελώς μόνοι τους και ψάχνουν απεγνωσμένα κάποιον, όχι για να τους βοηθήσει σε κάποιο πρόβλημά τους, αλλά μόνο να κάνουν μια κουβέντα μαζί του, να κάνουν λίγη παρέα, να πάνε κάπου και να περάσουν όμορφα.

Αλήθεια, πόσο κοστίζει μια παρέα για λίγες ώρες; Νομίζω τίποτα απολύτως! Όλοι μπορούμε να αφιερώσουμε χρόνο στους γύρω μας, να ακούσουμε τι έχουν να μας πουν, γιατί  όχι να μάθουμε από αυτούς, όπως ακριβώς θέλουμε κι εμείς να συναναστραφούμε με τους άλλους.

Ας γίνουμε λίγο πιο ανοιχτοί και δεκτικοί στους συνανθρώπους μας, ας χαιρόμαστε μαζί τους όμορφες στιγμές, ας είμαστε κοντά ο ένας στον άλλον στις δυσκολίες, ας ξαναγίνουμε επιτέλους ΑΝΘΡΩΠΟΙ!!!

ΦΕΥΓΩ…

Απ΄ ότι με πλήγωσε. Από τους ανθρώπους που δεν με γνώρισαν ποτέ αληθινά. Από την πεζή καθημερινότητα. Από τους ανούσιους θορύβους, από την κακία και τη μιζέρια.

Φεύγω από μια ρουτίνα που δεν με γεμίζει. Από τη μαυρίλα της ψυχής, από τον εσωτερικό πόνο.

Έχω αποφασίσει να ζήσω διαφορετικά τώρα πια. Η κάθε ημέρα μου θα ξεκινάει με έναν ολόλαμπρο ήλιο. Το κάθε λεπτό θα το σπαταλώ σε πράγματα που με κάνουν να νιώθω καλά. Να αισθάνομαι υγιής, πλήρης, σημαντική για αυτό τον κόσμο.

Να δίνω το Φώς της Αλήθειας μου σε κάθε μου πράξη. Να ζω για όλα αυτά που απλόχερα μου έχουν δοθεί.

Ευγνωμοσύνη για κάθε τι που υπάρχει στη ζωή μου. Ξυπνώ κάθε πρωί, είμαι καλά, πηγαίνω στη δουλειά μου, ζω σε ένα υπέροχο σπίτι, η οικογένειά μου και όσοι αγαπώ είναι καλά και είναι δίπλα μου, έχω τη δυνατότητα να ζήσω αξιοπρεπώς, έχω να φάω, έχω πολλή πολλή αγάπη να προσφέρω γύρω μου. Είμαι ένας ευτυχισμένος άνθρωπος.

Ναι, έχω τα πάντα. Και θα αποκτήσω περισσότερα και πιο ουσιαστικά. Γιατί ξέρω τώρα πια πως η ζωή μπορεί πάντα να γίνει καλύτερη.

Συγχωρώ όσους με αδίκησαν, με πόνεσαν, με στοχοποίησαν. Δεν είναι καλά με το μέσα τους, γι’ αυτό τα έκαναν όλα αυτά.

Κι εγώ το ίδιο έκανα κάποιες φορές. Όλοι περνάμε από τέτοιες καταστάσεις. Όμως, η ζωή προχωράει κι εμείς αλλάζουμε. Θέλω να πιστεύω προς το καλύτερο.

Ας καθίσει ο καθένας μας να σκεφτεί τι είναι αυτό που τον ενοχλεί, τι τον τρώει και δεν μπορεί να απολαύσει τα αγαθά της ζωής.

Δεν μπορεί, θα το ανακαλύψει. Ίσως πρέπει να ανατρέξει στο παρελθόν και να βρει τι φταίει, τι τον έκανε να μην μπορεί τώρα να είναι  ευτυχισμένος.

Κάποτε αναρωτιόμουν αν γίνεται να αλλάξει ο άνθρωπος. Αν μπορεί να βγάλει από τη ζωή του τις κακές σκέψεις και συνήθειες. Μου φαινόταν αδιανόητο, λες και είμαστε από πέτρα και δεν μπορούμε να πάρουμε άλλη μορφή.

Μετά από προσωπική δουλειά με τον εαυτό μου, κατάλαβα ότι όχι μόνο μπορούμε να αλλάξουμε, αλλά αυτόματα μεταβάλλονται και όλα γύρω μας. Γιατί; Επειδή τα βλέπουμε πλέον με άλλα μάτια.

Αναρωτιέστε αν εσείς έχετε μπεί σε αυτό το δρόμο; Εύκολα μπορείτε να το δείτε: σκεφτείτε τον εαυτό σας πριν ένα χρόνο. Ωραία. Τώρα, δείτε το σήμερα.

Κάποια πράγματα είναι καλύτερα τώρα πια, έτσι δεν είναι; Ακριβώς!!! Να λοιπόν που έχει ήδη έρθει η αλλαγή.

Ας φύγουμε λοιπόν από ότι και όποιον μας κρατάει πίσω. Έχουμε πολλά ακόμα να ζήσουμε, να πάρουμε από τη ζωή και να προσφέρουμε. Ας έχουμε εμείς από εδώ και πέρα την ευθύνη του εαυτού μας και ας μην αφήνουμε να μας εξουσιάζει ότι δεν είναι καλό για εμάς!

Να ζήσουμε επιτέλους όπως μας αξίζει!!!

ΒΑΛΕ ΟΠΟΙΟΝ ΤΙΤΛΟ ΘΕΛΕΙΣ

Σήμερα δεν θέλω να γράψω για κάτι συγκεκριμένο. Δεν μπορώ. Τα συναισθήματά μου είναι διάφορα. Χαρά, αγάπη, ενθουσιασμός, γαλήνη, ηρεμία, αρμονία.

Θα μου πεις, γιατί τα νιώθεις όλα αυτά μαζεμένα; Δεν γνωρίζω, αλλά δεν θέλω και να το ψάξω. Μου φτάνει που τα νιώθω. Ξέρεις, υπάρχουν στιγμές που αισθάνεσαι τα πάντα, είτε είναι καλά είτε άσχημα. Σήμερα είναι η μέρα που στην επιφάνεια βγαίνουν τα καλά. Υπάρχουν και ορισμένες φορές που βγαίνουν τα άσχημα και, πίστεψέ με, δεν είναι ότι καλύτερο.

Ίσως επειδή η μέρα μου ήταν πολύ δημιουργική, επειδή συναναστράφηκα με πολύ κόσμο, επειδή έδωσα θετική διάθεση γύρω μου, να νιώθω μια πληρότητα. Και είναι αλήθεια ότι όταν δίνεις αυτό που έχεις στην καρδιά σου, αισθάνεσαι παντοδύναμος. Ότι μπορείς και αξίζεις να γευτείς τα καλύτερα. Τα οποία δεν είναι υλικά, αλλά βρίσκονται μέσα στην ψυχή.

Έβγαλα και ένα συμπέρασμα. Αναλογιζόμενη τις προηγούμενες δύσκολες καταστάσεις και πόσο στην πορεία του χρόνου άλλαξαν όλα προς το καλύτερο, δεν μπορώ να μην πω ότι τελικά εμείς είμαστε η αλλαγή που θέλουμε να δούμε στον κόσμο.

Ναι, αυτό τώρα πια το πιστεύω αληθινά! Ίσως μας αρέσει να ζούμε στη μιζέρια, να είναι κάτι γνώριμο για εμάς και να το έχουμε συνηθίσει, πιστεύοντας ότι έτσι πρέπει να είναι η κάθε μας ημέρα, αλλά όταν αποφασίσουμε να αλλάξουμε μέσα μας, θα γνωρίσουμε μια κατάσταση που δεν μπορούσαμε ποτέ να φανταστούμε ότι υπάρχει. Αυτή η κατάσταση ονομάζεται  Ανώτερος Εαυτός , ή η Αλήθεια Μας.

Είναι κάτι που δεν μπορούμε πολλές φορές να εκφράσουμε με λόγια, μόνο το νιώθουμε. Και το συναίσθημα είναι πιο δυνατό από τις λέξεις.

Όταν λοιπόν αλλάζουμε μέσα μας, με έναν μαγικό τρόπο όλα αλλάζουν και γύρω μας. Οι άνθρωποι, οι καταστάσεις, ο τρόπος που αντιλαμβανόμαστε και αντιδρούμε στα γεγονότα.

Μια απίστευτη δύναμη πηγάζει από μέσα μας και βλέπουμε πως τα πράγματα γίνονται πιο ομαλά, πως όλα τελικά δεν είναι τόσο μαύρα και αρνητικά όσο πιστεύαμε. Και είναι αλήθεια αυτό. Μπορεί ο κόσμος εκεί έξω να είναι ένα επικίνδυνο μέρος, αλλά ο δικός μας  κόσμος είναι αλλιώτικα φτιαγμένος. Είναι η μεγαλύτερή μας περιουσία και πρέπει να τη μοιραστούμε με τους άλλους. Πρέπει να τους βοηθήσουμε να φτιάξουν αλλιώς και τον δικό τους κόσμο.

Θα μου πεις τώρα, ωραία τα λες εσύ, τα κατάφερες να φτάσεις στην ψυχική κατάσταση της ευφορίας, αλλά δεν μπορούμε να το κάνουμε όλοι. Μα φυσικά μπορούμε. Όταν φτάσει η στιγμή να ξεπεράσουμε τα όριά μας, όταν πούμε «δεν πάει άλλο», όταν αποφασίσουμε ότι δεν μπορούμε να ζούμε άλλο έτσι, όταν θελήσουμε επιτέλους να ανακαλύψουμε τον εαυτό μας, τότε θα φανεί η μεγάλη ώρα της αλλαγής.

Αλλά πρόσεξε: Θέλει πολλή προσπάθεια, έχει κόπο, απαιτεί να χάσεις πολλές φορές τον εαυτό σου για να τον ξαναβρείς, πρέπει συνεχώς να θέλεις να μαθαίνεις για σένα, να ψάχνεσαι, να διαβάζεις, να εφαρμόζεις όσα μαθαίνεις.

Είναι ένα συνεχές σεμινάριο, ένα σχολείο, πες το όπως θες. Και δεν είναι για ένα μικρό χρονικό διάστημα. Η ανακάλυψη του εαυτού μας κρατά μια ολόκληρη ζωή.

Γιατί, κατά καιρούς, περνάμε από διάφορα στάδια και χρειάζεται κάθε τόσο να ανακαλύπτουμε και κάτι διαφορετικό, να αλλάζουμε ίσως τα μέχρι τώρα δεδομένα. Η ζωή, οι πεποιθήσεις, οι ιδέες, η καθημερινότητα δεν είναι ποτέ  ίδια στην πορεία της ζωής μας. Προσαρμοζόμαστε σε καινούργια πράγματα και πρέπει να μπορούμε να εγκληματιστούμε, χωρίς να πέσουμε στην παγίδα του δεν μπορώ ή του δεν κατάφερα να γίνω καλύτερος.

Ναι, έχω ξαναγράψει για όλα αυτά στο παρελθόν. Δεν θα κουραστώ ποτέ να γράφω ή να λέω για την ΑΛΛΑΓΗ!

Όταν συνηθίσεις να ανακαλύπτεις συνεχώς εσένα, δεν θα σου κάνει καρδιά να σταματήσεις. Είναι κάτι σαν εθισμός, μόνο που τα αποτελέσματά του μόνο καλό μπορούν να σου προσφέρουν.

Λοιπόν, δεν θα βάλω τίτλο σε αυτό το κείμενο. Χαρακτήρισέ το όπως θες εσύ. Φρόντισε όμως οι λέξεις που θα πεις, να μείνουν βαθιά χαραγμένες στο μυαλό σου. Ίσως αυτό να είναι η αρχή της δικής σου εσωτερικής αλλαγής!

ΒΟΛΤΑ ΣΤΗΝ ΠΑΛΙΑ ΜΟΥ ΓΕΙΤΟΝΙΑ

Από σύμπτωση τις προάλλες βρέθηκα στην παλιά μου γειτονιά. Περνάω συχνά, αλλά πάντα με το αυτοκίνητο. Αυτή τη φορά περπάτησα για τον προορισμό μου. Είναι απίστευτα τα συναισθήματα και οι αναμνήσεις που αναδύθηκαν. Οι δρόμοι που έπαιζα έχουν αλλάξει πάρα πολύ. Πολυκατοικίες και αυτοκίνητα παρκαρισμένα το ένα πίσω από το άλλο σαν στρατιωτάκια. Εκεί έμενε μια πολύ καλή κυρία με τον σύζυγό της, σε ένα μικρό σπιτάκι. Τώρα πια δεν υπάρχει τίποτα από εκείνο τον καιρό. Μια πολυκατοικία βρίσκεται στη θέση του σπιτιού που πέρασα όμορφες στιγμές από την αγάπη αυτών των ανθρώπων.

Προχωρώντας, είδα ένα μικρό μπακαλικάκι, που εδώ και πάρα πολλά χρόνια είναι κλειστό. Ήταν του κυρίου Παναγιώτη, ενός καλοσυνάτου μεσόκοπου ανθρώπου. Ήταν μάλλον κοντούλης, με πλούσια γκρίζα μαλλιά, ένα μικρό μουστάκι και φυσικά τεράστιο χαμόγελο. Τα μάτια του πάντα λαμπερά. Πήγαινα μόνη μου μέχρι εκεί πολλές φορές, για να αγοράσω κάτι που ήθελε η μητέρα μου. Όποτε έμπαινα μέσα, έλεγα: Καλημέρα κύριε Παναγιώτη, μου είπε η μαμά μου……..

Και εκείνος, γελούσε με την παιδική μου αθωότητα και επαναλάμβανε την τελευταία φράση: «Μου είπε η μαμά μου….».

Τώρα που το σκέφτομαι, αυτή ήταν η πρώτη ευκαιρία που μου δόθηκε για ανεξαρτησία. Πήγαινα μόνη μου, σαν μεγάλη, να κάνω τα ψώνια του σπιτιού. Μα τι σπουδαία τα κατάφερα! Αισθανόμουν ότι προσφέρω κι εγώ κάτι, ότι βοηθάω τη μαμά μου με τη φροντίδα του σπιτιού.

Από το μαγαζάκι αυτό και πέρα, βρίσκεται μια μεγάλη πλατεία. Να πω την αλήθεια, δεν θυμάμαι καθόλου τι υπήρχε εκεί πριν. Νομίζω ήταν μια μεγάλη αλάνα και πιο πέρα μια μάντρα με υλικά οικοδομών.

Έφτασα λοιπόν στον προορισμό μου και αφού τελείωσα τη δουλειά για την οποία είχα πάει, πήρα το δρόμο της επιστροφής.

Έτυχε να δω κάποιους ανθρώπους της γειτονιάς έξω στο δρόμο. Τους χαιρέτησα και μέσα από τα μαύρα μου γυαλιά τους παρατηρούσα καλά. Πόσο έχουν αλλάξει! Είναι πολύ μεγάλοι σε ηλικία, αλλιώς τους θυμόμουν. Πόσο γρήγορα περνούν τα χρόνια!

Όμως οι στιγμές που ζήσαμε μαζί, το πόσο φιλικοί ήταν με τους γονείς μου και πόσο προστατευτικοί με εμάς (μην πέσουμε και χτυπήσουμε, να γυρίσουμε νωρίς σπίτια μας να φάμε, μην φύγουμε μακριά από τη γειτονιά και μας ψάχνουν οι γονείς  μας), θα μείνουν ανεξίτηλες στη μνήμη μου.

Δεν έχει σημασία πόσο άσπρισαν τα μαλλιά τους και πόσο ζάρωσε το δέρμα τους, είναι εκείνοι που κάποτε ήταν νέοι και όμορφοι, αλλά η καρδιά και η ψυχή τους παραμένουν λαμπερές και ζεστές , όσα χρόνια κι αν έχουν περάσει.

Μετά από λίγο, έκανα μια μικρή αλλαγή στη διαδρομή μου και έστριψα αριστερά, στο δρόμο που είναι το σπίτι που ζούσα. Φυσικά, είναι εντελώς διαφορετικό, πολύ όμορφα φτιαγμένο απ΄έξω, φαντάζομαι και από μέσα.

Θα ήθελα πολύ να μπω να το ξαναδώ, άσχετα με το ότι είναι εντελώς διαφορετικό. Λογικά η διαρρύθμιση θα είναι η ίδια.

Θυμάμαι τον μαρμάρινο νεροχύτη στην κουζίνα, που η μαμά μου έβαζε μια καρέκλα για να φτάνω να πλένω τα πιάτα. Θυμάμαι επίσης το μικρό καθιστικό, που τις Κυριακές καθόμαστε όλη η οικογένεια στο τραπέζι και τρώγαμε ένα ωραίο φαγητό, συνήθως ψητό στο φούρνο με πατάτες. Το σαλόνι ήταν πολύ μεγάλο, είχαμε άνεση να τρέχουμε πάνω κάτω.

Και το δωμάτιό μας, όχι κάτι σπουδαίο, μα αρκετό για δυο παιδιά. Τα βράδια του χειμώνα ερχόταν ο πατέρας μου να μας σκεπάσει και σήκωνε από τη μια μεριά το στρώμα για να μαγκώσει την κουβέρτα από κάτω, ώστε να μην ξεσκεπαστούμε τη νύχτα. Όταν το έκανε αυτό, ένιωθα πάρα πολύ ωραία, αυτή η αίσθηση του ανασηκώματος μου έδινε την εντύπωση ότι θα πετάξω! Έτσι το είχα εισπράξει.

Προσπέρασα το σπίτι που ζούσα και συνέχισα το δρόμο μου. Σε λίγο θα έφτανα στο δικό μου σπίτι.

Προσπάθησα να οξύνω όλες μου τις αισθήσεις σε αυτή τη μικρή βόλτα. Ήθελα να γυρίσω νοερά σε εκείνες τις μέρες. Είχα καλά παιδικά χρόνια αν και ένιωθα μοναξιά επειδή όλα τα γειτονόπουλα ήταν αγόρια και έπαιζαν με τον αδερφό μου. Κι εγώ σαν πιο μικρή δεν μπορούσα πάντα να ακολουθήσω.

Έφτασα στο σπίτι μου. Ήθελα να μπω στο σπίτι των γονιών μου και να τους διηγηθώ τα συναισθήματά μου σε αυτά τα λίγα λεπτά που ξαναγύρισα στην παλιά μου γειτονιά. Δεν το έκανα. Προτίμησα να ασφαλίσω τις σκέψεις μου και να ανέβω στο σπίτι μου για τη συνέχεια του προγράμματός μου.

Έβαλα ένα σκοπό. Να επισκέπτομαι συχνότερα αυτούς τους δρόμους στους οποίους μεγάλωσα. Να ξυπνάνε μέσα μου οι αναμνήσεις. Να θυμάμαι κάθε φορά που περνάω όλο και περισσότερες στιγμές από την παιδική μου ηλικία. Να έρχομαι συχνότερα σε επαφή με το εσωτερικό μου παιδί.

Ναι, θα πηγαίνω συχνότερα μια βόλτα στην παλιά μου γειτονιά. Με τα πόδια.

ΠΟΥ ΠΗΓΕ ΤΟ ΧΑΜΟΓΕΛΟ;

Ποιος θα μου πει γιατί ο κόσμος γύρω μου είναι τόσο σκυθρωπός; Ποιος θα μου εξηγήσει πως καταλήξαμε να γυρεύουμε εναγωνίως ένα χαρούμενο πρόσωπο; Τι μας πήρε το χαμόγελο από τα χείλη;

Τα τελευταία χρόνια το φαινόμενο αυτό βρίσκεται σε έξαρση. Σχεδόν όλοι οι άνθρωποι, μικροί – μεγάλοι, χαμογελούν όλο και λιγότερο. Ακόμα και στον εαυτό μου το παρατηρώ αρκετές φορές.

Φταίει που μεγαλώνουμε και έχουμε στο κεφάλι μας ένα σωρό ευθύνες; Φταίει η κρίση όπως πολύ συχνά ακούγεται; Φταίει ο τρόπος ζωής μας;

Κάπου πρέπει να υπάρχει μια απάντηση. Πηγαίνεις το πρωί στη δουλειά σου και οι μισοί (αν όχι οι περισσότεροι) έχουν βαριά καρδιά, σου λένε το καλημέρα με απροθυμία (αν στο πουν κιόλας) και μένεις να σκέφτεσαι αν άξιζε τον κόπο και που το είπες.

Μετά χαλάει και η δική σου διάθεση, γιατί δεν είσαι από τους ανθρώπους που τους νοιάζει μόνο ο εαυτός τους, θέλεις να βλέπεις καλά και τους άλλους. Γιατί, τι νόημα έχει να χαμογελάς εσύ και οι γύρω σου να μην είναι καλά; Αυτό το εισπράττεις σαν μια δόση μοναξιάς. Είσαι μόνος σου στη χαρά και στη θετική διάθεση. Άλλο και πάλι τούτο: μόνος στην καλή διάθεση… Κι όμως είναι γεγονός. Θλιβερή διαπίστωση, δεν νομίζετε;

Αν αναλύσουμε το θέμα αυτό, θα βρούμε ένα σωρό λόγους γιατί χάθηκε το χαμόγελο από τα χείλη. Ένας όμως, κατά τη γνώμη μου, είναι ο πιο σοβαρός: Ξεχάσαμε να αγαπάμε τον εαυτό μας. Παράξενο, έτσι; Συνήθως θέλουμε να μας φροντίζουμε, να αισθανόμαστε όμορφα, να μας αγαπούν και να μας προσέχουν.

Τι κάνουμε όμως; Βάζουμε τον εαυτό μας στον πάγο, ξεχνάμε ότι η φροντίδα του δεν είναι μόνο στο σώμα, αλλά και στην ψυχή. Και το χαμόγελο βγαίνει από την καλή ψυχική μας κατάσταση.

Χαμόγελο μπορεί να μας προκαλέσει το οτιδήποτε. Η καινούργια μέρα που ξημερώνει με έναν ολόλαμπρο ήλιο, το κατοικίδιό μας που έρχεται στην αγκαλιά μας γιατί θέλει χάδια, ένας απολαυστικός καφές το πρωί, η καλημέρα του γείτονα, η ψιλή κουβέντα που θα πιάσουμε με τον υπάλληλο του φούρνου το πρωί, ένα άγγιγμα αγάπης από έναν προσφιλή μας άνθρωπο και πολλά πολλά άλλα.

Να λοιπόν πόσες ευκαιρίες για χαμόγελο. Ας μην βρίσκουμε δικαιολογίες για τα προβλήματα και τις υποχρεώσεις μας. Δεν κοστίζει τίποτα ένα χαμόγελο, αντίθετα μας προσφέρει πολλά, η αξία του είναι ανεκτίμητη.

Πρέπει να μάθουμε ξανά να χαμογελάμε. Επιβάλλεται να το επαναφέρουμε στη ζωή μας. Είναι η ίδια η ζωή μας. Χωρίς αυτό δεν έχει τίποτα νόημα. Χαμόγελο ίσον χαρά και χαρά ίσον ΖΩΗ.

Ας βάλουμε ένα στόχο: Από εδώ και πέρα, σιγά σιγά, να θυμηθούμε να κάνουμε αυτή την μικρή κίνηση που ομορφαίνει όλο μας το πρόσωπο και προσφέρει ζωντάνια στην καθημερινότητά μας.

Και μην ξεχνάτε: Το χαμόγελο είναι μεταδοτικό! Σκορπίστε κι εσείς γύρω σας χαρά, ευτυχία, ζωή!!!

ΣΕ ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ ΠΟΥ ΥΠΑΡΧΕΙΣ ΣΤΗ ΖΩΗ ΜΟΥ

Σε εσένα το λέω. Σε ευχαριστώ που με στηρίζεις, που με αγαπάς, που με ακούς, που με συμβουλεύεις. Σε ευχαριστώ για όλες τις στιγμές που ζήσαμε μαζί μέχρι τώρα. Ήταν υπέροχες, είτε ήταν εύκολες, είτε δύσκολες. Θα ζήσουμε και στο μέλλον παρόμοιες.

Αν δεν είχα εσένα, θα ένιωθα μοναξιά σε αυτό τον κόσμο. Θέλω να έχω ένα χέρι να κρατώ και να με κρατά, το έχω ανάγκη. Έναν ώμο για να κλάψω όταν το χρειάζομαι, μια αγκαλιά να ξαποστάσω και να παρηγορηθώ από τις φουρτούνες της ζωής. Ένα βλέμμα γλυκό και οικείο, να με κοιτά με αγάπη και συμπόνια . Ένα άγγιγμα απαλό, που θα με κάνει να παίρνω θάρρος και να ξεκινάω πάλι να τρέχω προς τα εμπρός.

Πόσο κοστίζουν όλα αυτά; Αξία ανεκτίμητη αγαπητέ μου! Δεν μετριούνται με χρήμα. Τα ουσιώδη δεν έχουν τιμή, βγαίνουν από μέσα, από την ψυχή. Σκορπίζουν γύρω τους μόνο ομορφιά και αγνά συναισθήματα. Δείχνουν ότι εκεί έξω, ναι, υπάρχει ένας όμορφος κόσμος. Ένας κόσμος που είναι εύκολο να τον αγγίξεις, αν το θες. Φτάνει να ανοίξεις τα μάτια της ψυχής σου και να νιώσεις την αγάπη παντού. Από τον ήλιο μέχρι το χώμα και από τον αέρα μέχρι τη θάλασσα.

Είμαι ευτυχής που σε έχω γιατί μου τα δίνεις όλα αυτά. Κι αν καμιά φορά φέρομαι ανάρμοστα, συγχώρεσε με. Με πιάνουν οι ανασφάλειές μου κι εμένα. Άνθρωπος είμαι. Όταν μισώ τον εαυτό μου, έρχεσαι εσύ να μου υπενθυμίζεις ότι πρέπει να τον αγαπώ.

Όταν ξεχνάω πόσες ευλογίες έχω στη ζωή μου, βρίσκεσαι μπροστά μου και καταλαβαίνω ότι πρέπει να αισθάνομαι ευγνωμοσύνη. Για όλα. Τα καλά και τα άσχημα. Μα προπαντός γιατί είσαι εκεί, απόδειξη της άδολης αγάπης σου για μένα.

Μη φύγεις από κοντά μου. Θέλω να σε αισθάνομαι σε κάθε κομμάτι της ζωής μου. Η σχέση μας είναι αληθινή, ουσιαστική. Τίποτα δεν θέλω να μπει ανάμεσά μας. Πρόσεχε τον εαυτό σου, μην μου αρρωστήσεις, μην μου πάθεις τίποτα.

Μείνε όπως είσαι. Μην αλλάξεις. Ούτε χαρακτήρα ούτε συνήθειες. Έτσι σ’ αγαπώ. Ακριβώς όπως είσαι. Με τα προτερήματα και τα ελαττώματά σου. Θαρρώ πως τα καλά σου στοιχεία υπερτερούν. Γι  αυτό είσαι ένας τόσο γλυκός άνθρωπος. Βγάζεις προς τα έξω τον καλύτερό σου εαυτό. Και το πιο όμορφο είναι ότι με παροτρύνεις κι εμένα να κάνω το ίδιο. Τα έχω καταφέρει άραγε; Νομίζω πως ναι. Με σένα πλάι μου ξεχνώ τον πόνο, τη λύπη, το θυμό, την οργή.  Γυρίζει το μυαλό μου κανάλι και βλέπει άλλες εικόνες. Χαράς, αισιοδοξίας, αγάπης και λύτρωσης. Με χρώματα ζωντανά και μυρωδιές αλλιώτικες.

Γι αυτό σου λέω. Σε ευχαριστώ πολύ που είσαι εδώ. Να είσαι πάντα καλά και να έχεις μια ζωή γεμάτη αγάπη κι ευτυχία.

Σε ευχαριστώ μάνα, πατέρα, αδερφέ, αδερφή, φίλε, φίλη, σύντροφε, συγγενή, συνεργάτη, γείτονα, άγνωστε.

ΠΟΤΕ ΘΑ ΤΑ ΚΑΤΑΦΕΡΩ;

Γνώριμο ερώτημα. Που είναι αυτή η μαγική στιγμή που έρχεται το πολυπόθητο αποτέλεσμα των προσπαθειών σου; Γιατί αργεί τόσο πολύ; Θέλεις απεγνωσμένα να νιώσεις την επιτυχία. Ζεις γι’ αυτό. Παλεύεις πολύ καιρό, ίσως για χρόνια. Κάνεις ό,τι χρειαστεί, αλλά πάλι βρίσκεσαι στην αρχή. Μα επιτέλους, αξίζω κι εγώ να τα καταφέρω! Έχω όλα τα εφόδια, τις γνώσεις, την εμπειρία, γιατί δεν μπορώ να φτάσω στον στόχο μου;

Βασανίζομαι από σκέψεις κάθε μέρα. Τι έκανα λάθος και δεν μπορώ να πετύχω αυτό που ονειρεύομαι.

Βασανίζεσαι; Να το πρώτο λάθος! Γιατί θα πρέπει να σου γίνει έμμονη ιδέα το αποτέλεσμα; Μήπως με αυτό τον τρόπο κλέβεις τη φαιά ουσία σου από την προσπάθεια για ένα ακόμη βήμα; Ποιος ο λόγος να σκέφτεσαι την αρνητική πλευρά, να ανησυχείς μήπως κάτι δεν πάει καλά. Το ζητούμενο είναι να κάνεις τα βήματα που χρειάζεται μέρα με την ημέρα και όχι να σπαταλάς τη σκέψη σου στο γιατί δεν έφτασες ακόμα εκεί που θέλεις.

Αν αρχίσουμε να σκεφτόμαστε όλοι έτσι, τίποτα δεν θα κάνουμε ολοκληρωμένο.

Δεν σε μαλώνω. Τα ίδια λάθη κάνω κι εγώ. Και παρόλο που στα λέω τώρα, σε λίγο μια αρνητική σκέψη θα περάσει και από το δικό μου μυαλό.

Για πες μου όμως, έχει κανένα νόημα να γεμίζεις το κεφάλι σου με ανούσια ερωτήματα; Αναρωτήθηκες ποτέ πόσα χάνεις σκεπτόμενος την απογοήτευση και την αρνητικότητα;

Και τι πρέπει να κάνω;

Τι πρέπει; Να ριχτείς στη μάχη της κατάκτησης του στόχου σου, με το μυαλό απαλλαγμένο από τις σκέψεις – σκουπίδια.

Να επικεντρωθείς στο όραμά σου και να βηματίζεις σιγά σιγά προς αυτό. Είναι εκεί και σε περιμένει να το κατακτήσεις.

Άντε λοιπόν, τι κάνεις;

Δεν διαφωνώ στο να κλείνεις τα μάτια και να το φαντάζεσαι να έρχεται όλο και πιο κοντά σε σένα, αλλά μόνο με τη φαντασία ποτέ δεν πέτυχε κανείς. Χρειάζονται και πράξεις, προσπάθεια. Κανένας δεν θα σε πάρει από το χέρι για να σε πάει όπου επιθυμείς. Μόνος σου πρέπει να καταβάλεις την κάθε προσπάθεια και αυτό σημαίνει ότι την επιθυμία σου θα την αντλήσεις μέσα από την ψυχή σου. Τη δύναμή σου θα τη βρείς μέσα στο μυαλό σου.

Καλά, μην το πάρεις κατάκαρδα. Δεν σε είπαμε και καμπούρη. Όλοι μας περνάμε από αυτή τη φάση. Μη νιώθεις ένοχος επειδή σε μαλώνω λίγο. Μάλλον, δεν σε μαλώνω, σε νουθετώ.

Για να μην σε επιβαρύνω άλλο λοιπόν, θα κάνω μια μικρή περίληψη όλων των παραπάνω:

Ψάξε να βρεις τη δύναμη που κρύβεις μέσα σου για να φτάσεις εκεί που θέλεις. Ο χρόνος είναι σχετικός, δεν σημαίνει ότι επειδή δεν κατάφερες κάτι μέχρι τώρα, ο αγώνας θα πρέπει να σταματήσει. Λίγο λίγο, με πολλή όμως προσπάθεια και ενέργεια, θα προσεγγίσεις το όνειρό σου και την κατάλληλη στιγμή, θα το κατακτήσεις. Και τότε θα έρθεις με χαρά και ενθουσιασμό και θα μου πεις: ΤΑ ΚΑΤΑΦΕΡΑ!!!!!!!!!!

Καλή τύχη σε ότι και αν κάνεις και μην ξεχνάς: ΕΣΥ μπορείς να κάνεις θαύματα, πίστεψε στον εαυτό σου!!!!!!!

ΕΝΑ ΟΝΕΙΡΟ ΓΕΝΝΙΕΤΑΙ

¨Όνειρα, όνειρα, φλόγες μακρινές μου, του φευγιού μου όνειρα κι άγνωστες φωνές μου¨

Υπέροχο τραγούδι της Χαρούλας Αλεξίου. Ας σταθούμε όμως σε μια λέξη από αυτό τον στίχο: Όνειρα! Αλήθεια, τι ακριβώς είναι τα όνειρα; Πως τα αντιλαμβάνεται κανείς; Για άλλους είναι οι βαθύτερες επιθυμίες τους, για άλλους οι στόχοι που θέλουν να επιτύχουν.

Όπως και να ερμηνεύει κανείς αυτή την όμορφη λέξη, ένα είναι το σίγουρο: Τα όνειρα είναι μια αλήθεια, η δική μας εσωτερική αλήθεια.

Θυμάμαι σαν παιδιά, είχαμε πολλά όνειρα που είχαν να κάνουν με τις ανάγκες και επιθυμίες της ηλικίας μας. Κάποια τα κάναμε πραγματικότητα, άλλα όχι. Δεν ήταν στο χέρι μας άλλωστε. Έμειναν όμως βαθιά χαραγμένα μέσα στην ψυχή μας και κάποια στιγμή, όταν μεγαλώσαμε, ανασύρθηκαν στην επιφάνεια και ζήτησαν να γίνουν πραγματικότητα.

Αλήθεια, έγιναν; Ας κάνουμε μια αναζήτηση πάνω σε αυτό. Ας κλείσουμε τα μάτια κι ας θυμηθούμε λίγο το παρελθόν. Όχι λεπτομέρειες, μόνο τα συναισθήματα εκείνα της αδημονίας, του ενθουσιασμού και της αγωνίας να δούμε πως θα καταφέρουμε να ζήσουμε το κάθε μας όνειρο. Τι καταφέραμε και τι έμεινε πίσω;

Για ότι δεν καταφέραμε, υπάρχει πάντα μια ή πολλές ευκαιρίες να το κάνουμε πράξη.

Πρέπει μέσα μας να ξαναγεννηθεί το ίδιο όνειρο, ίσως με διαφορετική μορφή, και αυτή τη φορά, γνωρίζοντας πως, θα αρχίσουμε την πορεία προς την πραγμάτωσή του.

Ποιο είναι το δικό σου βαθύτερο όνειρο; Το είχες από παιδί, ή προέκυψε πρόσφατα; Ποιες συνθήκες και ποιοι άνθρωποι θα σε βοηθήσουν να το πραγματοποιήσεις; Μήπως σκέφτεσαι ότι δεν είναι εφικτό; Φοβάσαι να το προσπαθήσεις; Αισθάνεσαι ότι μάταια ονειρεύεσαι; Λες: «εγώ αποκλείεται να το καταφέρω αυτό»; Σκέφτεσαι ότι οι άλλοι γύρω σου θα σε κοροϊδέψουν; Άκουσέ με καλά: ΜΗΝ ΦΟΒΑΣΑΙ ΤΙΠΟΤΑ!!! Όλα είναι στο χέρι σου! Ζήσε όπως θες εσύ, με τα όνειρα να παρελαύνουν ένα ένα μέσα στο μυαλό σου και ξεκίνα από σήμερα κιόλας να δουλεύεις για να τα δεις να γίνονται πραγματικότητα!

Ναι, καταλαβαίνω, ίσως να μην είναι εύκολο ορισμένες φορές. Όλοι μας παλεύουμε συνεχώς. Μπορεί να σου φαίνεται βουνό, να νομίζεις ότι περνάει ο καιρός και τίποτα δεν γίνεται, να εξαντλείσαι ψυχικά και ίσως σωματικά. Όμως, χωρίς να ζήσεις το ταξίδι αυτό, δεν θα μπορέσεις να απολαύσεις το αποτέλεσμα. Θα έρθει αυτό που περιμένεις, κάνε υπομονή. Μη σταματάς να ονειρεύεσαι ποτέ, είναι πηγή ζωής!!!

Φαντάσου τον εαυτό σου έτοιμο να δεχτεί την πραγματοποίηση του ονείρου σου, νιώσε τα συναισθήματα, αφουγκράσου τον ήχο του, δες τα χρώματα του, όλα τα όνειρα έχουν χρώματα, πολλά χρώματα!!!

Μπες μέσα στις νοερές εικόνες του και πρωταγωνίστησε! Και μια μέρα, στ’ αλήθεια θα ζήσεις αυτές τις υπέροχες στιγμές!

Η ζωή είναι μπροστά μας, όποια ηλικία κι αν έχουμε, οφείλουμε λοιπόν στον εαυτό μας, να δουλεύουμε συνεχώς για τα όνειρά μας. Μέσα σε αυτά κρύβεται ένα κομμάτι της ευτυχίας μας.

Όνειρα λοιπόν, μέσα στο μυαλό μας, την καρδιά μας, την ψυχή μας!!!!!!!!!

ΠΕΡΙΜΕΝΟΝΤΑΣ ΤΗ ΖΩΗ ΜΑΣ ΝΑ ΑΛΛΑΞΕΙ

Γιατί να φεύγει ο χρόνος χωρίς να έχει αλλάξει κάτι; Γιατί χάνονται οι ευκαιρίες από τα χέρια μας; Τι να κάνουμε για να έρθει το καινούργιο στη ζωή μας;

Τι να κάνουμε; Να δράσουμε, να διεκδικήσουμε, να μιλήσουμε!!!!!!!!

Τι νόημα έχει να συζητάμε ότι θέλουμε κάτι διαφορετικό για εμάς, αν δεν κάνουμε πράξη όλα όσα σκεφτόμαστε;

Ένα παράδειγμα είναι η αλλαγή στη δουλειά μας. Δεν μου αρέσει η δουλειά μου. Δεν με καλύπτει πια, δεν μου δίνει κίνητρο, δεν υπάρχει καμία προοπτική εξέλιξης. Οπότε; Τι γίνεται τώρα; Τι θέλω να αλλάξω; Με το να κάθομαι να ονειρεύομαι απλώς μια άλλη, καλύτερη δουλειά, δεν κάνω τίποτα. Θα πρέπει να εξετάσω τις εναλλακτικές μου. Μπορώ να βρω κάτι άλλο; Φυσικά, αν αρχίσω να ψάχνω, σίγουρα θα βρω. Όμως δεν αρκεί αυτό. Θα πρέπει να ξέρω ακριβώς πλέον τι θέλω να βρω εκεί που θα πάω. Να είμαι συνειδητοποιημένος όσον αφορά τις επιθυμίες μου και να διεκδικήσω όσα θεωρώ ότι μου αξίζουν. Ναι, αλλά πρέπει να είμαι έτοιμος να ξεκινήσω από την αρχή, να κουραστώ διπλά, να μάθω καινούργια πράγματα, να πάω μπροστά. Είναι στο χέρι μου!!!

Μα θα αντιμετωπίσω δυσκολίες για κάποιο χρονικό διάστημα. Ε και; Τόσα και τόσα έχω ξεπεράσει, το ίδιο θα κάνω και τώρα. Το θέμα είναι πως θα αντιμετωπίσω εγώ τις καταστάσεις.

Έμαθα από τα λάθη του παρελθόντος και είμαι σε θέση να πράξω με άλλο σκεπτικό τώρα πια, δεν πρέπει να τα επαναλάβω. 

Το ίδιο ισχύει και για όλα τα πράγματα στη ζωή. Ακόμα και στις σχέσεις. Το να υπάρχουν προβληματικές σχέσεις δεν είναι μόνο θέμα του ενός, αλλά και των δύο. Αν αγαπώ έναν άνθρωπο και τον θέλω στη ζωή μου, πρέπει να εξετάζω συχνά τον εαυτό μου όσον αφορά τη συμπεριφορά μου απέναντί του. Αν κάπου κάνω λάθος, θα αλλάξω τρόπο σκέψης και θα φροντίσω ώστε να εξομαλυνθούν τα προβλήματα.

Πόσο πιο όμορφη εικόνα είναι αυτή που δυο άνθρωποι είναι καλά όταν βρίσκονται μαζί! Που περνούν όμορφες στιγμές και έχουν να θυμούνται μόνο ευχάριστα συναισθήματα; Γιατί  το μυαλό θυμάται τα συναισθήματα και επηρεάζεται από αυτά.

Η εσωτερική αναζήτηση μας βοηθάει να δούμε τι είναι αυτό που θέλουμε να αλλάξουμε στον εαυτό μας και στη ζωή μας, ο τρόπος που θα το πραγματοποιήσουμε βρίσκεται στο μυαλό και την καρδιά μας.

Στην αρχή δεν είναι εύκολο (άλλωστε κάθε αρχή και δύσκολη δεν λένε;), όμως σιγά σιγά αρχίζουν όλα να γίνονται πιο ξεκάθαρα και με μικρά βήματα θα φτάσουμε στον τελικό προορισμό μας: την αναγέννησή μας, την αλλαγή της ζωής μας και της καθημερινότητάς μας, αλλά  και των γύρω μας.

« Τα πάντα ρεί και ουδέν μένει» είχε πει ο Ηράκλειτος και αυτό θα πρέπει να γίνει το εφαλτήριο για να συγκεντρωθούμε στον απώτερό σκοπό μας.

Μην περιμένουμε λοιπόν τη ζωή μας να αλλάξει από μόνη της. Ας την αλλάξουμε εμείς με τη δύναμη, τη γνώση, το μυαλό και την ψυχή μας!

ΣΕ ΛΙΓΕΣ ΩΡΕΣ ΕΡΧΕΤΑΙ…

Μια νέα χρονιά, γεμάτη όνειρα κι ελπίδες για ευτυχία και επιτυχία. Ένα νέο ξεκίνημα για τον καθένα μας, που θα μας φέρει πιο κοντά στην επίτευξη των στόχων μας. Μικροί και μεγάλοι θα γιορτάσουν σε λίγες ώρες την έλευση του νέου έτους.

Άλλοι στα σπίτια τους με οικογένεια και καλούς φίλους, άλλοι έξω σε κέντρα διασκέδασης.

 Όπως και να έχει, τα μεσάνυχτα θα συμβεί κάτι μαγικό. Οι ευχές, οι αγκαλιές και τα φιλιά θα έχουν την τιμητική τους. Και είναι πραγματικά πολύ όμορφες αυτές οι στιγμές.

Δεν θα γράψω πολλά. Είναι όλα τόσο αυτονόητα αυτό το βράδυ. Η καρδιά και το μυαλό θα γεμίσουν με κάθε λογής σκέψεις και συναισθήματα. Όμορφες σκέψεις και όμορφα συναισθήματα. Θετική ενέργεια, ζωντάνια, διάθεση για δράση.  

Η νέα χρονιά που θα έρθει, θα σηματοδοτήσει την έναρξη μιας νέας ζωής. Θα φύγει το παλιό και θα έρθει το καινούργιο με όλα τα όμορφα δώρα του.

Ας είμαστε λοιπόν προετοιμασμένοι γι’ αυτή τη μεγάλη γιορτή, να ανοίξουμε την ψυχή μας και την καρδιά μας και να καλωσορίσουμε την «αναγέννησή μας», το φως και τη χαρά.

Το 2019 μας περιμένει να το ζήσουμε με πάθος, με αγάπη και με μια υπόσχεση, πως όπως την πρώτη μέρα του χρόνου, έτσι και τις υπόλοιπες θα είμαστε έτοιμοι για τα καλύτερα, όποια κι αν είναι αυτά για το καθένα από εμάς.

Καλή χρονιά με ΥΓΕΙΑ, ΑΓΑΠΗ, ΕΙΡΗΝΗ, ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ, ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΚΟΤΗΤΑ!!!!!!!

ΗΡΘΑΝ ΤΑ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ!!!

Επιτέλους έφτασε η μεγάλη μέρα των Χριστουγέννων. Η δεύτερη μεγαλύτερη γιορτή της Χριστιανοσύνης, μετά το Πάσχα. Ο κόσμος όλος είναι σε καλή διάθεση, βγαίνει στις πλατείες και στα καταστήματα για τα εορταστικά ψώνια, τα παιδιά έχουν την τιμητική τους, και οι ευχές δίνουν και παίρνουν.

Οι όμορφες αυτές μέρες μας κάνουν να σκεφτόμαστε ότι ο κόσμος, έστω για λίγο, γίνεται καλύτερος και φοράει  τα καλά του. Σκεπάζεται από το  πέπλο της καλοσύνης, της αλληλεγγύης  και φωτίζεται από τα λαμπερά χαμόγελα στα πρόσωπα όλων.

Ο Χριστός, με τη γέννησή του, δίνει το μεγαλύτερο δώρο: την ελπίδα για ένα καλύτερο μέλλον, την αγάπη και την ειρήνη!

Όμως, δυστυχώς, δεν δίνεται παντού αυτό το δώρο, δεν περνάει αυτό το μήνυμα της αγάπης και της ειρήνης. Υπάρχουν άνθρωποι, σε όλα τα μέρη του κόσμου, που δεν θα γιορτάσουν Χριστούγεννα, δεν θα ανοίξουν δώρα, δεν θα έχουν να φάνε, δεν θα ζεσταίνονται μπροστά από κάποιο τζάκι, δεν θα έχουν ανθρώπους δικούς τους να τους αγαπούν.

Γι’ αυτούς τους ανθρώπους, πρέπει να κάνουμε μια προσευχή, να ευχηθούμε του χρόνου να είναι πολύ διαφορετικά τα Χριστούγεννα για εκείνους. Να τους φέρουμε με τις σκέψεις μας κοντά μας, σαν να είναι καλεσμένοι στο γιορτινό μας τραπέζι.

Μιας και διανύουμε ημέρες αγάπης, ας δείξουμε ότι μέσα μας σιγοκαίει η φλόγα της και ας βοηθήσουμε όπως μπορούμε ο καθένας έτσι ώστε έστω και ένας από εκείνους που αδυνατούν να περάσουν τις γιορτές όπως εμείς, να βρει ένα ζεστό μέρος και νόστιμο φαγητό να απολαύσει, ή ακόμα και να στηριχτεί σε μια αγκαλιά από εμάς. Μια αγκαλιά που θα του δείξει αγάπη και θα φωτίσει στην ψυχή του την ελπίδα για ένα καλύτερο αύριο.

Συνήθως τις ημέρες αυτές πλημμυρίζουμε από αγάπη και όμορφα συναισθήματα, ας γίνει αυτό η αρχή να αισθανόμαστε έτσι καθόλη τη διάρκεια του έτους. Αυτό θα βοηθήσει ώστε σιγά σιγά να χτίσουμε έναν κάπως καλύτερο κόσμο. Τώρα που η ανθρωπιά έχει πλέον χαθεί, τώρα είναι που πρέπει να παλέψουμε περισσότερο από ποτέ να την επαναφέρουμε.

Για ένα καλύτερο αύριο, για όμορφα παιδικά χαμόγελα, για ανθρώπους κάθε ηλικίας που θα απολαμβάνουν όχι μόνο τις γιορτές, αλλά την κάθε μέρα τους.

Για έναν φωτεινό, γεμάτο αγάπη κόσμο.

Χρόνια Πολλά!!!

Ο ΠΟΝΟΣ ΤΗΣ ΑΠΩΛΕΙΑΣ

Με αφορμή μια υπέροχη και δυνατή ταινία που είδα τις προάλλες, αποφάσισα σήμερα να γράψω για τον πόνο της απώλειας. Η ταινία αυτή είναι βασισμένη σε αληθινά γεγονότα που συνέβησαν πριν αρκετά χρόνια στη Ρωσία.

Αυτό που με καθήλωσε πρώτα απ’ όλα ήταν η μουσική. Έντυνε υπέροχα τις σκηνές, καθώς έδινε μια νότα λύπης και χάους. Η ταινία, για να γίνω πιο σαφής, εξιστορούσε ένα ατύχημα σε ένα υποβρύχιο, από το οποίο κανείς δυστυχώς δεν επέζησε.

Πραγματικά βίωσα πολύ έντονα κάθε σκηνή. Τα μηνύματα που μου πέρασε ήταν πάρα πολλά, με πρώτο αυτό της αταξίας του μυαλού του ανθρώπου. Πως ο άνθρωπος, αμελώντας να κάνει αυτά που πρέπει, δημιουργεί συνθήκες που θα αποβούν μοιραίες.

Έπειτα, ο τρόπος με τον οποίο αντιμετωπίστηκε αυτή η κρίση από το ίδιο το κράτος. Δυστυχώς, δεν δέχτηκαν έγκαιρα την βοήθεια από άλλους κι έτσι δεν πρόλαβαν να σώσουν κανέναν.

Τέλος, αλλά το πιο σημαντικό, η αγωνία των συγγενών και η κατάρρευση όταν έγινε γνωστό ότι δεν επέζησαν οι δικοί τους άνθρωποι. Ήταν πραγματικά μια γροθιά στο στομάχι! Σε βάζει αναγκαστικά σε σκέψεις, πως θα ένιωθα εγώ αν ήμουν στη θέση τους; Γιατί να μη νοιάζεται το κράτος το ίδιο για τους ανθρώπους που το υπηρετούν; Γιατί να μην έχουν αυτοί οι άνθρωποι την ευκαιρία να αγκαλιάσουν ξανά τις γυναίκες τους και τα παιδιά τους, να ξαναβρεθούν με φίλους και να χαρούν τη ζωή τους;

Δεν μπορείς να πάρεις τον πόνο της απώλειας από τους ώμους του συνανθρώπου σου. Είναι εξαιρετικά δύσκολο να τον απαλύνεις. Θέλει μεγάλες αντοχές για να αντιμετωπίσεις τέτοιες καταστάσεις. Είναι άδικο να χάνονται άνθρωποι με τέτοιο τρόπο, ειδικά σε καιρό ειρήνης.

Αυτό που νιώθει κάποιος όταν βιώνει μια απώλεια, μπορεί να περιγραφεί με ορισμένες λέξεις: ένα χτύπημα στο κεφάλι, ένα σκίσιμο στην καρδιά, ένα κενό που πέφτεις μέσα, μια ανακατωσούρα στο μυαλό.

Ίσως είναι βαριά όλα αυτά, δυστυχώς όμως υπάρχουν. Λέγονται ανθρώπινα συναισθήματα και θα πρέπει να τα αναγνωρίσουμε, να τα αποδεχτούμε, να τα βιώσουμε, καθώς αυτά θα μας οδηγήσουν στο δρόμο της λύτρωσης.

Ναι, ο πόνος δεν ξεπερνιέται εύκολα. Είναι άδικο να χάνονται έτσι οι ζωές. Όμως είναι καθήκον μας να αντιμετωπίζουμε την απώλεια, να φανούμε δυνατοί και να προχωράμε, γιατί αυτό θα ήθελαν για εμάς εκείνοι που δεν είναι πια κοντά μας.

Αν ισχύει αυτό που λένε ότι μας βλέπουν από ψηλά, τότε ας αναλογιστούμε πως νιώθουν οι ψυχές τους όταν μας βλέπουν να τελματώνουμε.

Δεν σημαίνει ότι θα ξεχαστούν και θα σβηστούν από την καρδιά μας. Ποτέ δεν ξεχνάς αυτόν που αγάπησες αληθινά, είτε βρίσκεται στη ζωή, είτε όχι. Κρατάς καλά φυλαγμένα μέσα σου αυτά που σου δίδαξε και σε έκανε να νιώσεις και προχωράς.

Γιατί η ζωή συνεχίζεται και πάντα θα συνεχίζεται…..